تبليغاتX
نوشته های نانوشته
خیابان سکوت نمی کند.

شلوغ می شویم

بوق می زنیم

و گاهی به هم می گوییم

حال امروزتان چطور است؟

درخت معصیت نیست

و آسمان سرپناه

فقط ما گاهی گاف می دهیم

و گاف گاهی به گناه ختم می شود.

عکس من و تو

روزی توی خیابان

و روی چراغ برق جا خوش می کند

به عکاس نگاه می کنیم

و دندان های مان را نشان می دهیم

و  این خیابان دراز هرگز نمی پرسد 

           دندان نیش من چرا سیاه است .

خیابان که نمی ایستد

تو گاهی سکوت کن!

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387ساعت 19:17 توسط من |