دني دقيقاً شانزده سال و سه ماهش بود كه ترجمه ي فرانسه ي كتابي كه مدت ها دنبالش بود را به دست آورد؛ بوف كور نوشته ي صادق هدايت، كه محمد، هم كلاسي اش هميشه از آن تعريف مي كرد.

دني، پسري تا حدودي گوشه گير، كمي اخمو و باهوش بود و بيشتر اوقات اش را به فكر كردن مي پرداخت، برخلاف بسياري از هم سن و سال هايش. روش بعضي از آنها، مثل محمد را هم كه وقت خودشان را به كتاب خواندن تلف مي كردند، نمي پسنديد. تا قبل از پانزده سالگي، پنج كتاب خوانده بود، كه همه ي آنها مهم و تفكر برانگيز بودند. آخرين كتاب را حدود يك سال پيش خوانده بود و از آن موقع داشت به آن فكر مي كرد. با اينكه اصولاً از داستان خوشش نمي آمد، راضي شده بود كه بوف كور را بخواند، فقط به خاطر محمد و اصرارهايش.

وقتي دني هفده سال و شش ماه از عمرش گذشت، به اين نتيجه رسيد كه در تمام عمر كوتاهش دردهاي بزرگي داشته. دردهايي كه روح او را ذره ذره مي خوردند و نابود مي كردند. و كتاب بوف كور، به او اين اطمينان را بخشيده بود كه واقعاً دردهايش بزرگ اند.

وارد كالج كه شد، متوجه شد كه دردهايش بدجوري آزارش مي دهند و بايد حتماً راهي براي تخليه ي آنها پيدا كند. البته من به عنوان راوي بايد اشاره كنم كه دني بعد از خواندن بوف كور، فرصت نكرده بود كه كتاب ديگري بخواند، و تمام وقتش را متمركز كتاب و دردهايش كرده، و گاهي حتي تا مرز اخراج از مدرسه هم پيش رفته بود.

دني، با فكر كردن بر اينكه چگونه دردهايش را تخليه كند، به اين نتيجه رسيد كه حتماً بايد به شرايط موجود اعتراض كند. و اينكه به چه كسي يا چه چيزي اعتراض كند، اصلاً موضوع كوچكي نبود كه بنوان به ساده گي از آن گذشت. پس سعي كرد تمام فكرش را متمركز اين مسأله كند.

وقتي بيست و يك سال و دو ماه و سيزده روز از عمرش گذشت، با در نظر گرفتن تمام جوانب، به اين نتيجه رسيد كه بايد برود و به پادشاه¹ اعتراض كند. تصميم گرفته بود كه يك روز برود و در يك مكان مناسب، جلوي اتومبيل پادشاه را بگيرد و اعتراض خود را نسبت به دردهايش، هم به صورت كتبي و هم به صورت شفاهي به اطلاع وي برساند. پادشاه، از هر نظر براي اين منظور، گزينه ي مناسبي بود. به اين دليل كه از حكومت وي سال ها گذشته بود و بنابراين طبيعي بود كه دردهاي دني²، مربوط به شخص پادشاه باشد. تصميمش اين بود كه خودش، حتماً حضور داشته باشد، چراكه نوشتن نامه را چندان مفيد نمي دانست به اين دليل كه شايد كسي اجازه ي رسيدن نامه به ايشان را ندهد.

يكي دوسالي كه بزرگ تر شد³ ، به اين نتيجه رسيد كه گفتن دردهايش به پادشاه فايده اي ندارد. مگر طي اين سال ها كم به او گفته بودند؟ و در ضمن به اين نتيجه هم رسيد كه دردهاي وي بزرگ تر از آن هستند كه با گفتن آرام شوند، بنابر اين تصميم گرفت تا اعتراضش را به صورتي ديگر بيان كند. تصميم گرفت پادشاه را بكشد.

خود دني هم از اين تصميم دچار ترس شده بود، اما دردهايش آنقدر بزرگ شده بودند، كه مثل بيماران مبتلا به گواتر، از زير گلويش بيرون زده بودند، البته خودش اين طور احساس مي كرد. بنابر اين عزمش را جزم كرد و سعي كرد تا پولي براي خريد تفنگ و يادگيري تيراندازي، پس انداز كند. به همين خاطر هم دنبال كار گشت، و از بس سرش شلوغ شده بود، نمي دانست چه بكند.

تازه تيراندازي اش خوب شده بود و داشت نقشه ي قتل پادشاه را تكميل مي كرد كه اتفاقي افتاد. بيماري سرطان معده، كار پادشاه را تمام كرد. و درست همان موقع بود كه دني به اين نتيجه رسيد كه يك جاي كار را اشتباه كرده است. بنابر اين فكرهايش را مرور كرد و سعي كرد بفهمد ايراد كار كجاست و مقصر اصلي را پيدا كند. و تا آن موقع مي توانست با شكار حيوانات وحشي كمي دردهايش را تسكين دهد.

بيست و چهار سال و چند ماه از عمرش گذشته بود كه فهميد نبايد براي پيدا كردن مقصر، آنقدر دور مي شد. مشكل اصلي توي خانه ي خودشان بود. پدر و مادرش. او هنوز توي خانه ي پدرش زندگي مي كرد، چون فرصت نداشت تا به كارهاي خانه رسيدگي كند و آشپزي كند و لباس هايش را اتو كند. در واقع او كار هاي مهم تري داشت كه بايد به آنها رسيدگي مي كرد. و از همه مهم تر امتحاناتش نزديك بودند، و بنابراين، اين فكر كه بايد به نشانه ي اعتراض، خانه را ترك كند نيز دور انداخته شد.

در يك روز بهاري، وقتي داشت بيست و پنج سال و هشت ماه و سومين روز از زندگي اش را مي گذراند، متوجه شد كه مشكل عمده ي دردهايش، خودش هستند. او خودش را براي اولين بار مقصر مي دانست، به اين دليل كه احساس مي كرد كم كاري از خودش بوده كه اجازه داده تا اين همه درد توي وجودش انبار شود. اگر او هر كدام از آنها را به موقع درمان كرده بود، يا براي آنها چاره اي انديشيده بود، اين طور روي هم نمي ماندند كه حالا باعث عذاب شوند. مثلاً اينكه پدرش موقع غذا خوردن ملچ و مولوچ زيادي مي كرد و اين درد بزرگي در سراسر زندگي اش بوده را بايد خيلي زودتر از اين ها با وي مطرح مي كرده و او را مجبور به ترك اين عادت زشت مي كرده است.   

بعد از مدت ها ياد تفنگ اش افتاد و تصميم گرفت كه خودش را بكشد. مطمئناً اين تصميمي عجولانه بود و از سر عصبانيت. وگرنه از دني كه سعي مي كرد با تمامي مسايل، از نگاهي كاملاً منطقي برخورد كند، اين تصميم بعيد بود. خوشبختانه دني هم پس از مدت كوتاهي متوجه شد كه دارد اشتباه مي كند و كشتن خودش كار درستي نيست. اساساً اگر دني خودش را مي كشت، تكليف دردهايش چه مي شد. بنابر اين سعي كرد، با روش هميشگي، يعني تفكر منطقي و خلاق، مشكلش را حل كند و راهي براي التيام دردهايش پيدا كند.

روز تولد بيست و هشت سالگي، درست وقتي كه هديه ي نامزدش را، كه او هم مثل دني، گوشه گير و كمي اخمو بود، و دردهاي زيادي داشت كه توي دلش ماسيده بودند، باز كرد، راه حل را پيدا كرد. كيك تولدش را نيمه كاره رها كرد، از پدر و مادرش عذر خواهي كرد و به اتاقش رفت. يك دسته كاغذ سفيد جلويش گذاشت، و وقتي خواست فكرش را عملي كند، فهميد كه توانايي اش را ندارد. بنابراين مهم ترين تصميم زندگي اش را گرفت. فهميد كه بايد داستان نوشتن را ياد بگيرد و سعي كرد هديه اش را تا انتها بخواند.

پي نوشت ها:

1- كشور آنها به شكل پادشاهي اداره مي شد، و خود اين موضوع، يكي از همان دردهاي بزرگ بود، كه چرا وقتي تمام دنيا به روش دموكراتيك، رييس جمهور خود را انتخاب مي كنند، آنها بايد پادشاه داشته باشند. مسلماً دني اطلاع نداشت كه خيلي از كشورهاي ديگر، مثل عربستان هم پادشاه دارند. راوي.

2- بيشتر آنها البته، وگرنه بعضي از دردهاي دني ابداً به پادشاه ارتباطي نداشتند. متأسفانه دني در اين زمان دچار نوعي ديد بسته شده بود. راوي.

3- كم كم دانشگاه اش داشت تمام مي شد، و تصميم گرفته بود كه به درسش ادامه دهد. راوي.