امروز می خواهم کمی از خودم تعریف کنم.

این کاری که امروز می نویسم به نظر خودم و خیلی از دوستان بهترین من است. تا نظر شما چه باشد.

 

به سادگی یک لبخند

به سادگی گلی که بر تابوتم گذاشتی

به سادگی تابوت پر از گلی که برایم فرستادی

و حتی به این سادگی

که من بودم وُ تو بودی وُ هیچ کس

و بعد

من بودم وُ هیچ کس وُ خیابانی خالی که صدای تق و تق کفش هایم در آن مکعبی بود

                      به پاسخ صدای هیچ کس برگشتم

                                           هیچ کس بود

و بعد راه رفته ترساندم، راه مانده ترساندم

                                        به سادگی ترس

به سادگی گل رز، به مردگی گل رز

و حتی به سادگی سفید شدن موهایم از برف یا از آسیاب یا هر چیز دیگر

رفتنیم، باورم نکن

به سادگی خداحافظ

به سادگی مرگ.

                                               بیرجند، دی ماه ۸۱

 

سلام به همه

می خواهم درباره علل ناموفق بودن رمان فارسی در دنیا مطلبی بنویسم

لطفا کمک کنید با نظراتتان.

منتظرم

یکی از موارد عمده تفاوت خاتمی با تمام سیاست مداران ایرانی این بود که وی آشنایی نسبتا مناسبی با ادبیات داشت و همین امر باعث می شد که وی بتواند با زبان های نسبتا متفاوت در موارد مختلف با مخاطبان خود صحبت نماید.

آقای احمدی نژاد که از این توانایی کاملا بی بهره است، برای حل مشکل خود راه حل جدیدی را برگزیده است. وی بنا به موقعیت های مختلف،الحان مختلفی را در کلام کاملا یکنواخت خود به کار می گیرد. آن طور که من فهمیده ام وی از سه لحن کاملا متفاوت استفاده می کند:

۱- عمده ترین لحنی که توسط وی مورد استفاده قرار می گیرد، همان است که در سخنرانی های عمومی خود به آن لحن صحبت می کند. به دلیل اینکه وی رییس جمهوری است که نیاز به تایید عامه مردم دارد، باید در کلام عمومی اش از لحن و یا ادبیاتی استفاده کند که بتواند احساسات مردم را مورد هدف قرار دهد. با توجه به اینکه عموم مردم ایران از سبقه قمی مذهبی برخوردارند، و همچنین با توجه به اینکه عموم مخاطبان وی پا منبری اند به اصطلاح پس در این نوع سخنرانی ها بهترین لحن استفاده از همان لحنی است که غالبا توسط روحانیون به کار برده می شود. آنچه احمدی نژاد به کار می برد شباهت بسیار زیادی به لحن خمینی در سخنرانی هایش دارد منهای لهجه خمینی البته. سکوت های بسیار طولانی در پایان هر کلمه و کشیدن بی جهت کلمات. با توجه به اقبال عمومی به خمینی این لحن حالتی نوستالوژیک را برای شنونده ایجاد می کند.

۲- دومین لحنی که کمترین تسلط را در آن دارد و گاهی حتی با لحن قبلی و بعدی مخلوط می شود، همان لحن رسمی ای است که مثلا در همین سخنرانی اخیر خود درباره انرژی هسته ای به کار برد. لحنی که وقتی حتی از روی نوشته می خواندش با مشکل روبرو است. مثل همان کت و شلوار که اساسا با آن مشکل دارد ولی باید هر از چند گاهی با آن مواجه شود.

۳- تنها لحنی که در صحبت هایش بیشترین واقعیت را داراست، همان است که وقتی خیلی زوق زده می شود و یا وقتی که فکر می کند که چیز جالبی می گوید از آن استفاده می کند. در دره گز وقتی حرف هایش تمام شد به او گفتند که این مردم به خاطر شما از صبح اینجا هستند. گفت به من گفته اند که شما از صبح به خاطر من اینجایید. مردم هوار کشیدند. در این لحظه کاملا زوق زده بود و دوست داشت که بگوید جدی جدی شما به خاطر من از صبح این جایید؟ اما ودش را کنترل کرد و حرف های دیگری گفت. در تمام این دیالوگ ها و امثال آن ها از همان لحنی استفاده می کند که وقتی می خواسته گوشت بخرد با قصاب محل آن طور حرف می زده. لحنی که نشان از واقعیت دارد و وی مثل کاپشن اش خیلی به آن علاقه دارد. 

فکر می کنم که خیلی زود نوشتن را کنار گذاشتم. این اواخر خیلی به بی راهه می زدند. این شعر ۱۶ ماه بعد از شعر قبلی نوشته شده. و البته با کمک س. بازنویسی اش کردیم.

 

سایه ام معطل مانده از وقتی مرده ام که چه بکند

مغز هم که مثل همیشه بوی نم می دهد

مثل تمام چند کیلومتر مربع ِ این یک کم جای لاهیجان

که برایش فرقی نمی کند زمستان باشد یا تابستان.

 

برای رفتن هنوز هم دیر، دیر ِ دیر

 

چرا باید تو همیشه متولدتر از من باشی

و ماه هم زل زده توی چشمانش برای گفتن اینکه من وقیحانه تر از تو ام.

چه برایت مانده که هنوز هم معطل نگاه می کنی؟

دو تا دیاز می اندازم بالا برای خوابیدن،

                                              ده

                                             میلی گرم.

بدبخت                              نمی داند

پنج و پنج، ده نمی شود همیشه.

                             

                                                        لاهیجان- فروردین ۸۲

 

 

بعد از چهار پنج سال که کارهای قدیمی ام را خواندم، اصلا انتظار نداشتم که خوشم بیاید. اما فهمیدم که حتی افتضاح ترین هاشان را دوست دارم.

با اینکه خودم به خیلی از نوشته های ستونی ایراد می گیرم که شعر نیستند، اما موقع اجرا فهمیده ام که خودم هم مشکلات بسیار دارم. اما اینها همه تجربه های شعری اند و تا شعر فاصله است. می نویسم شان تا مورد نقد و نظر قرار گیرند. تا آنجا که اجازه دهند هم با ویرایش جدید اند. و.....

 

چهارپایه، اتوبوس، آسمان

چارپایه، اتوبوس و  آسمان

و بعد اتوبوسی که هی کوچک می شود.

                                   چک می شود.

                                          می شود.

                                                    وَد.

                                                    اَد.

                                                     د.

                                                      .

                     ***

 کجا بودی آن موقع که فریاد می زدم؟

 همانجا پیشت

 شاید کوچک بودم که ندیدی

 و شاید بزرگ

 

شاید هم تمام شده بود اتوبوست.

 

                                                                                  بیرجند-آذر ۸۰

نوشتن در آخرین روزهای سال برای دور کردن گندی آن و ورود به دورانی جدید بود

سالی که با عشق آغاز شد به آن گندی در آمد وای به حال این ۸۵ که با عصبانیت و خریت و گشتن لابه لای خاطرات گند گذشته آغاز شده

احتمالا به سرنوشت آن اولی دچار شوم.